Uit bestaand wateronderzoek is gebleken dat gewoon water de neiging heeft
microdeeltjes te omsluiten met een complex van los aan elkaar geketende watermoleculen.
Dit complex van ongeveer 100 los aan elkaar geketende watermoleculen zorgt ervoor
dat het microdeeltje zich in principe niet kan binden aan kalk die in het water is opgelost .
Gevolg is dat kalk zich afzet op buizen en verwarmingselementen.

Om dit complex van watermoleculen op te lossen, wordt met de Magna3000® een
frequentie geproduceerd die ervoor zorgt dat er een disharmonie in de interne
frequentie van de watermolecule ontstaat, waardoor het microdeeltje vrijkomt.
Het vrijgemaakte microdeeltje wordt hierdoor het natuurlijke centrum voor
de binding van kalk, waardoor het typische ronde en plaatvormige kristal
kan ontstaan.

Om tot dit proces te komen, waarbij microdeeltjes worden vrijgemaakt van
H2O-moleculen zodat de plaatvormige niet-hechtende kristallen kunnen ontstaan,
dient FAK-apparatuur aan zeer specifieke eisen te voldoen.
Een magnetisch veld zou 100 miljoen keer sterker moeten zijn om de gewenste
werking op de H2O-moleculen te verkrijgen.

Wetenschappelijk onderzoek door Prof Klaus J.Kronenberg van de Claremont
Universiteit in Californië heeft echter aangetoond dat niet het magnetische veld als zodanig, maar de verhouding tussen de werkingsgraad van meerdere velden en de stroomsnelheid van water
t.o.v. deze velden bepalend zijn voor een effectieve behandeling van calciumcarbonaat.
In de grafiek is te zien dat deze waarden resonantiecurve vormen. De sterkte van de velden, de onderlinge
afstand van de velden en de doorstroomsnelheden M/S bepalen de werking.
Veel onderzoek is gedaan om te komen tot de juiste veldopstellingen,
waarbij een werkingsgraad wordt bereikt. Deze opstellingen zijn in 1984 in de V.S. gepatenteerd.
De Afbeelding toont een frequentie grafiek bij een opstelling van om-en-om gepoolde velden.